MUTLAK DOĞRU

Mutlak Doğru Yanılgısı ve Haklılık Arayışı

Bireylerin kendi doğrularını mutlak olarak kabul edip başkalarının perspektiflerini reddetmesi, bitmek bilmeyen bir haklılık arayışına ve beraberinde yoğun bir öfke duygusuna yol açar. Birine haksız olduğu gerekçesiyle öfkelendiğimizde, aslında durumu yalnızca kendi kişisel değer sistemimize göre yargılarız. Bu süreçte, karşımızdaki kişinin kendi doğrusuna haksızlık ettiğimizi genellikle göz ardı ederiz.

Görecelilik İlkesi: Einstein ve Kültürel Farklılıklar

Dünya genelinde standart bir zaman ölçümü kullanılmasına rağmen, Albert Einstein zaman kavramının bile göreceli olduğunu bilimsel olarak kanıtlamıştır. Her kültürün kendine has dinamikleri ve farklı özellikleri bulunduğu göz önüne alındığında, "doğru" kavramının evrensel bir mutlaklık taşıması mümkün müdür? Bu noktada, doğruların kişiden kişiye ve toplumdan topluma değişebileceği gerçeğiyle yüzleşmek gerekir.

Bir Örnek Olay: Kayıkçının İkilemi

Konuyu daha iyi kavramak adına şu hikayeyi inceleyebiliriz:

• Bir kayıkçı, balık tutamadığı ve maddi imkansızlık içinde olduğu bir gün, ailesine nasıl yemek götüreceğini düşünerek kederlenmektedir.
• O sırada dereden geçmek isteyen bir kız görür; tam ona yönelecekken başka bir kadın, ücret karşılığında karşıya geçmeyi teklif eder.
• Kayık tek kişiliktir ve sular yükseldiği için kayıkçı artık evine dönmek zorundadır.

Bu senaryoda kayıkçının yapacağı her tercih, bir taraf için haklı, diğer taraf için ise haksız olarak nitelendirilecektir. Hikayedeki tüm karakterler, kendi gerçeklikleri ve ihtiyaçları doğrultusunda haklı bir zemine sahiptir.

Sonuç: Yargılamak Yerine Kendi Doğrunuzu Seçmek

Başkalarının doğrularını sürekli olarak yargılamak ve bu sebeple öfke biriktirmek, bireyi yıpratan bir süreçtir. Bu çatışmaya girmek yerine, her bireyin kendi doğrusu olduğunu kabul etmek ve kendi doğrunuzu seçerek ilerlemek daha sağlıklı bir yaklaşımdır. Unutulmamalıdır ki; herkesin kendine göre haklı olduğu bir dünyada, mutlak bir haksız aramak sonuçsuz bir çabadır.