Stres ve Panik Atak: Vücudunuz Size Ne Anlatmaya Çalışıyor?

Günlük yaşamın içinde bastırılan duygular, ifade edilmeyen öfke, kaygı ya da korkular bedensel tepkiler olarak geri dönebilir. Kimi zaman çarpıntı, nefes darlığı ya da kontrolü kaybetme korkusu gibi belirtiler, aslında derinde kalan ve söze dökülemeyen duyguların ifadesi haline gelir. Vücut, kelimelerle anlatılamayanı hislerle anlatmaya başlar.

Bu tür anlarda kişi genellikle “neden şimdi böyle hissediyorum” diye düşünür; oysa beden çoğu zaman geçmişte yaşanmış, ama tam olarak anlamlandırılamamış duygusal deneyimlerin taşıyıcısıdır. Bastırılmış duygular, uzun süre fark edilmeden içte bir gerilim yaratır ve stresle birleştiğinde dışa taşma eğiliminde olur. Panik atağın ani ve yoğun doğası, bu birikimin bir dışavurumu olarak görülebilir. Kişi sanki bir tehlike varmış gibi hisseder ama gerçekte bu tehlike, dış dünyada değil iç dünyasındadır.

Bedenin verdiği tepkileri bastırmak ya da yok saymak, kısa vadede rahatlama sağlasa da uzun vadede içsel çatışmayı derinleştirebilir. Oysa bu belirtileri birer düşman olarak değil, anlamı keşfedilmesi gereken sinyaller olarak görmek, kişinin kendisiyle daha derin bir temas kurmasını sağlar. Bedensel duyumları dikkatle fark etmek, onları yargılamadan dinlemek, kişinin kendi iç dünyasına açılan bir kapı gibidir.

Bu farkındalık sürecinde kişi, duygularını daha açık biçimde tanımayı ve ifade etmeyi öğrendikçe bedensel belirtiler de anlamını yavaş yavaş kaybetmeye başlar. Çünkü artık beden, kelimelerin taşıyabileceği bir yükü taşımak zorunda kalmaz. Böylece stresle baş etme kapasitesi artar, panik atağın yarattığı çaresizlik duygusu yerini içsel bir güç hissine bırakır.

Stres ve panik atak, yalnızca bir sorun değil, aynı zamanda bir davettir, kendini daha derinden tanıma, içsel çatışmaları fark etme ve geçmişin gölgeleriyle yüzleşme daveti. Vücut, kelimelerin sustuğu yerde konuşur. Onu dinlemek, iyileşmenin en gerçekçi adımıdır.