Ergenlerde Yalnızlık ve Dışlanma Hissi: Kalabalıkta Yalnız Olmak

Ergenlik döneminde arkadaşlık ilişkileri büyük önem taşır. Bu nedenle yaşanan dışlanma ya da yalnızlık hissi, ergenin benlik algısını derinden etkileyebilir. Fiziksel olarak kalabalık bir ortamda olsa bile, duygusal olarak yalnız hissetmek bu dönemde sık görülür.

Yalnızlık hissi her zaman arkadaşsız olmak anlamına gelmez. Bazen ergenin çevresi vardır ama kendini anlaşılmamış, kabul edilmemiş ya da “fazla” hisseder. Bu durum içe kapanma ve kendini geri çekme davranışlarını tetikleyebilir.

Akran zorbalığı, sosyal karşılaştırmalar ve sosyal medyada sürekli “mutlu” görünen hayatlar, ergenin kendini eksik hissetmesine yol açabilir. “Herkesin bir yeri var, benim yok” düşüncesi yalnızlık hissini derinleştirir.

Bu süreçte ergenler genellikle yalnızlıklarını dile getirmez. Utanırlar ya da önemsenmeyeceklerini düşünürler. Sessizlik, çoğu zaman korunma çabasıdır.

Ailelerin burada yapabileceği en önemli şey, ergenin sosyal dünyasını küçümsememektir. “Takma kafana”, “Boş şeyler bunlar” gibi cümleler, ergenin yalnızlığını artırabilir. Dinlemek, merak etmek ve yargılamamak güven duygusunu güçlendirir.

Yalnızlık hissi fark edildiğinde, ergenin ilgi alanlarına uygun sosyal ortamlar oluşturmak ve kendini ifade edebileceği alanlar sunmak koruyucu bir adımdır.