Uzm. Psk. Elif Sevim

Ben terapiye “çok yoruldum” diyerek gittim. Sürekli güçlü olmak zorunda hisseden, herkese yetip kendine hiç yetemeyen biriydim. Seanslar boyunca hep başkalarına verdiğim anlayışı kendime hiç göstermediğimi fark ettim. En çok etkilendiğim şey, küçük farkındalıkların bile hayatımda ne kadar büyük değişimler yaratması oldu. Sınır koymayı, “hayır” demeyi, suçluluk duymadan dinlenmeyi öğrendim. Artık hayatı sadece taşımıyorum, yaşıyorum. Tereddüt eden varsa şunu söyleyebilirim: Konuşmak hafifletiyor, görülmek iyileştiriyor. Bu sürece cesaret etmek hayatınızda düşündüğünüzden çok daha fazla şeyi değiştiriyor.

Uzun süre terapiye gitmeyi ertelemiş biriydim çünkü “ben hallederim” diyordum. Ama meğer sadece dayanıyormuşum. Seanslarda güvenli bir alanın ne demek olduğunu deneyimledim. Ağladım, sustum, bazen hiçbir şey diyemedim ama hep tutulduğumu hissettim. Özellikle kaygı ataklarım konusunda çalıştığımız süreç hayatımı değiştirdi. Artık o geldiğinde panik olmuyorum; ne olduğunu biliyorum. Kendimle ilişkim değişti. İnsan dışarıdan güçlü görünebilir ama içeride yalnız hissedebilir; bunu fark ettim. Kendinize yapacağınız en iyi yatırımlardan biri terapi, gerçekten tavsiye ederim.

Hayatım boyunca hep güçlü olmak zorundaymışım gibi yaşadım. Kimseye yük olmamak için her şeyi içime attım. Burada güçlü olmanın her şeyi tek başına taşımak olmadığını öğrendim. Ağlamanın, zorlanmanın, yardım istemenin ne kadar insani olduğunu fark ettim. Kendimle kurduğum ilişki değişti. Artık sadece hayatta kalmıyorum, gerçekten yaşıyorum.

Kaygı ataklarım yüzünden geceleri uyuyamıyor, sürekli kötü bir şey olacakmış gibi hissediyordum. Fiziksel olarak iyiyim deniyordu ama içim hiç iyi değildi. Seanslarda bedenimin ve zihnimin nasıl birlikte çalıştığını öğrendim. Nefesimden düşüncelerime kadar birçok şeyi fark etmeyi öğrendim. Artık kaygı geldiğinde panik olmuyorum; onu tanıyorum. Bu benim için özgürlük gibi bir şey.

Kendimi ifade etmekte çok zorlanan biriydim. Duygularımı anlatmak yerine hep susmayı seçerdim. Terapide ilk kez biri beni acele ettirmeden, gerçekten duymak için dinledi. Zamanla içimde tuttuğum şeyleri söyleyebildiğimi fark ettim. Bu sadece seans odasında kalmadı; ilişkilerimde de daha net konuşmaya başladım. Hayatımda ilk defa “ben de varım” diyebiliyorum.

Seanslara başlamadan önce sürekli yorgun, isteksiz ve hayattan kopuk hissediyordum. “Ben neden böyleyim? ” sorusu kafamdan hiç çıkmıyordu. Burada anladım ki sorun “ben” değilmişim, taşıdığım yükler ve bastırdığım duygularmış. Her seans sonrası sanki içimde bir düğüm çözülüyor. Artık kendime daha şefkatliyim ve en önemlisi ne hissettiğimi anlayabiliyorum. Bu süreç hayatıma gerçekten yön verdi.

Terapiye başlarken sadece “biraz daha iyi hissedeyim” diye gelmiştim ama burada kendimi gerçekten tanımaya başladım. Seanslarda asla yargılandığımı hissetmedim, aksine ilk defa biri duygularımın arkasındaki nedeni bu kadar sakin ve net bir şekilde görmeme yardımcı oldu. Hayatımda tekrar eden ilişki döngülerimin farkına vardım ve artık aynı yerden kırılmıyorum. Kendimi daha güçlü, daha net ve daha değerli hissediyorum. İyi ki bu sürece cesaret etmişim.

Özgüven problemim vardı ama bunu hep dış görünüş ya da başarıyla çözülebilecek bir şey sanıyordum. Asıl meselenin içimdeki değersizlik inancı olduğunu fark ettim. Bu inançla çalışmak zorlayıcıydı ama inanılmaz dönüştürücü oldu. Şimdi kendime bakışım çok daha şefkatli.

Ben hep “Güçlü olmalıyım” baskısıyla yaşayan biriydim. Yardım istemek bile zayıflık gibi gelirdi. Bu süreçte yardım almanın aslında cesaret olduğunu öğrendim. Seanslar güvenli, sıcak ve gerçek. Kendimi asla küçük hissetmedim, aksine güçlenmiş hissettim. İyi ki bu adımı atmışım.

Seanslar bana sadece sorunları çözmeyi değil, kendimi tanımayı öğretti. Neye neden tepki verdiğimi, hangi duygunun altından ne çıktığını anlamak inanılmaz bir farkındalık sağladı. Artık otomatik tepkilerle değil, bilinçli seçimlerle yaşıyorum. Hayat kalitem ciddi anlamda arttı.