Psk. Özge Akdağ Ergüz

Özge hocayla yaklaşık iki yıl önce tanıştık, henüz adını bile bilmediğim okb’ye saplanıp kalmışken. Psikolojik yardım almaya başlama sürecim çok sancılıydı; o zamanlar asla anlamlandıramadığım titizlik maskesi altında yavaş yavaş artan, bazen saklanan, sıçrayan, arada kendini sevimsiz şekilde hatırlatan hal-tavır değişiklikleri ile okb “kariyerime” başlamıştım. Bir şeyler ters gidiyordu, şunu da eklemeliyim ki ilk başta kendime konduramamıştım. Tıp için yanıp tutuşan ve kazanmasına kesin gözle bakılan oldukça sosyal bir kızdım. Anlayacağınız hayatımda kesinlikle okb’ye yer ve zaman yoktu. Ne kadar kendime sınır koymaya çalışsam da, hangi durumlarda elimi kaç kere yıkayacağımı planlamaya, bir formüle dayandırmaya çalışsam da el yıkamalarımda müthiş bir artışın olması artık ailemin dikkatini çekmişti. Babamın uykusundan uyanıp beni “artık elini yıkama”diye uyarması ile işlerin yolunda gitmediği resmileşmişti. Bende psikolojik bir problem vardı, bir bağımlı gibi temizlenme yoksunluğu çekiyordum ve ailemin bana deli gözüyle bakacağından emin olduğum için kendi başıma çözmem gerektiğini düşünmüştüm. İlerde, kendi paramı kazandığımda ilk işim psikoloğa gitmek olacak diye ortada gezinirken yks stresiyle birlikte bu illetin parabolik bir şekilde artacağından habersizdim. Şimdi dönüp baktığımda keşke ailemle psikolojik danışmanlık için daha önce kavga etseydim, kendim için daha erken savaşsaydım diyorum. 12. Sınıfta okb min annemin deri hastalığına sıçramasıyla evde benim için cehennem başlamıştı. Ne kadar çabuk ilerleyebileceğini, kendi öz annemden tiksindiğimi günde 3 kez banyo yapmaya, evde paçalarımı kıvırarak yürümeye ve o ana kadar her şeyimizin ortak olduğu ikiz kardeşime karşı mükemmel bir izolasyon istemeye başladığımda anlamıştım. Yardıma ihtiyacım vardı ve bu yardım babamın lavaboyu kitlemesi, uzun fırça şeklinde konuşmalardan çok uzaktı çünkü bunlar sadece üzerimdeki baskıyı arttırıyordu. Baskı artınca kendi yöntemlerimi üretmeye çalıştım. Bunlardan biri annemin ayak bastığı yerlere değen şeye değen şeyin değdiği şeye 3. Derece demek ve 3. Derecede yıkanmayacağım diyerek formülize etmekti. Şimdi bu düşüncenin sadece cahillikten ibaret olduğunu biliyorum. Sonunda belli etmemeye çalıştığım aileme konuyu açmaya mecbur kaldım çünkü elimde sınav senem eriyip gidiyordu. Deli denildi, ağlandı, bağırıp çağırıldı ve dağıldık. Ailemin hesaba katmadığı şey ise ne kadar kararlı olduğum idi. Sonunda kimseye anlatmamam karşılığında “Hadi dene bakalım belki işe yarar “ denildi. Hemen randevu alıp özge hocanın yoluna koyulduk. Yağmurlu bir Ankara akşamı ilk defa özge hocanın odasına girerken hissettiğim hissi tarif edebilmem mümkün değildi. Odanın ferahlığı ruhuma üflüyordu resmen. Bu bozukluğun tedavisinin olmaması ya da ilaçsız düzelmemesi gibi korkunç düşünceler bana verilen formda tanıdık hareketleri görmemle birlikte dağılmaya başladı. Odaya Özge Hoca girdi ve beni okb ile tanıştırdı. Özge hocanın bakımlı elleri ve doğal tonlarda renklendirilmiş tırnakları karşısında çamaşır suyundan harap olmuş ellerime bakarken kararlılığım daha da arttı, hak ettiğim hayat bu değildi. Hak ettiğim hayat merdivenden inerken çamaşır suyuyla gayet muamele ettiğim ayakkabım pantolonuma değiyor mu diye bakan bir hayat değildi. Neyseki karşımdaki Özge Hocaydı ve sesine yansıyan ben bu işi biliyorum tınısı sonunda bana bir umut olmuştu. İlk başlarda ritüellerimi anlatmaktan, neden çekindiğimden bahsetmekten utanmıştım karşımda belkide kariyerinde onlarca okb ile çalışan bir profesyonel olmasına rağmen. Hatta yalan söylediğim bir şeyleri saklamaya çalıştığım bile olmuştu, tabii ki anlamıştı Özge Hoca, sakladığım şeyleri ustalıkla bana itiraf ettirdiğinde ise tamamen Özge Hocaya arkamı yaslayabileceğimden emin olmuştum. Bunlar sürecin bir parçasıydı aslında. Tamamen kendimi açtığımda çok hızlı bir şekilde ilerleme kaydettim, artık evde kağıda çizilmiş labirentin içinde hapsolmuş bir karınca gibi davranmıyordum. Özge hoca bana bunu yap bunu yap demenin çok ilerisinde ne ile muhatap olduğumu, bunun delirmekle bir alakası olmayıp bir düşünce bozukluğu olduğunu, mekanizmalarını, gerekli olan yaklaşımı öğretti bana. İrademi tekrar kazandım. Tekrar nefes alabildim. Zordu tabii ki normale dönmeye çalışmak, normale dönmek. Ama imkansız, asla değildi. Yalnız, hiç değildim. 12. Sınıfı iyi değerlendiremedim belki ama mezun senemde en derin arzuma kavuştum. Tıp fakültesi. Bu yorumu tıp öğrencileri birliğinin İzmir’deki etkinliğine hazırlanırken yazıyorum. Çok şey arkamda bıraktım hâlâ bırakmam gereken çok şey var belki ama okb günlük hayatımda düşünülmesi gereken bir şey olmaktan çıktı. Bu süreçte yanımda olan, anlaşıldığımı hissettiren, elini üzerimden asla çekmeyen özge hocaya sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum. İlk başlarda çok karşı çıkan ailem “Özge Hoca sayesinde…” ile başlayan cümleler kurarken kendimle gurur duyuyorum. Son olarak eklemeliyim ki terapi su içmek kadar normal bir ihtiyaç arkadaşlar. Utanılacak veya çekinilecek her hangi bir yanı yok. İhtiyacınız olduğunu düşünüyorsanız ihtiyacınız var demektir ve canı gönülden söyleyebilirim ki Özge Hoca kesinlikle işinde çok iyi. Umarım her gün daha iyi olmaya gidebiliriz, iyi günler. 🤍

İyiki tanımışım ❤️ çok iyi biri bana çok iyi geldi

Özge hocamla 3 yıldır tanışıyoruz, hem bir arkadaş gibi hem de profesyonel dengeyi çok güzel sağlıyor. Bazen bildiğimiz ama adını koyamadığımız sorunlarımız olur ya, kendisi bunları anlamlandırmak ve yönetebilmek için çok iyi bir rehber. Enerjisini ve kendisini çok seviyorum: )

cok sempatik birisi onunla konusmak ve biseyler paylasmak beni mutlu ediyor

Bana gayet iyi geliyor. İyiki tanımışım iyiki varsınız özge hanım

Özge hanım ile birebir terapi ye başladıktından sonra kendimi daha iyi ve daha özgüvenim yerine geldi. Kendisinin güler yüzü samimi yaklaşımı için teşekkür ederim. Psikiyatriye gidenler deli değildir. Bencil, ahlaksız, arsız ve empati yoksunu insanlar yüzünden gitmek zorunda kalan hassas insanlardır.

Yaşadığım onca şeyin üstüne, iyi ki diyebileceğim bir tanışma özge hocam ile olan tanışmamdı. Hayatımın bitti dediğim tamamen düştüm kalkamam dediğim o döneminde koruyucu bir melek gibi ellerimden tutup beni erişebileceğim en güzel seviyelere getirdi. Samimiyeti, güler yüzü, güzel kalbi sürecimde bana hep ışık oldu. Hala devam eden bu süreçte randevularıma giderken küçük bir kız çocuğu gibi heyecanla seke seke gidiyorum. Hayatımda verdiğim en doğru kararlardan biri terapiye başlamaktı ve ne kadar şanslıymışım ki bu deneyimimde özge hocama denk geldim. Adaşım sevgili hocam ismimizin de anlamı gibi bambaşka bir insansınız yolunuz hep ışık olsun ki daha bir çok hayata ışığınız ile dokunabilesiniz. Sevgilerimle🤍

Özge hocam hayatım gireli 1 yıl oldu, kendimi bana hatırlattı. İlgisi, enerjisi ve özeni çok ama çok güzel birisi. İyi ki

Bismillahirrahmanirrahim Hocam, Allah sizi gönlü güzel, şefkatiyle iyileştiren bir vesile kılmış. Her görüşmemizde sadece zihnim değil, kalbim de hafifliyor. Emeğiniz, anlayışınız ve nezaketiniz için minnettarım. Rabbim her daim sizi hayırla korusun ve yüreğinize huzur versin. 🤍 Sizi çok seviyorum Özge hocam iyiki varsınız.

Gerçekten birebir verdiği bilgiler çok değerli teşekkür ederim