Ebeveynlikte Sağlıklı Suçluluk Duygusu 🌸

Ebeveynlikte Suçluluk Hissi ve Duygusal Onarım

Çocuğunun kırgınlığının bilincine varan bir ebeveynin suçluluk hissetmesi oldukça doğal bir durumdur. Bu sağlıklı suçluluk duygusu, ebeveynin mağdur olan çocuğunun hislerine empati ile yaklaşmasını ve oluşan kırgınlığı onarma eğilimi göstermesini sağlar. Ancak ebeveyn bu duyguyla yüzleşemediğinde, yaptığı davranışın bilincine varmamayı tercih ederek zihnini suçluluktan uzaklaştırır.

Ebeveynler Neden Suçluluk Duygusuyla Yüzleşemez?

İçimizde taşıdığımız yaraların acı vericiliğinden kaçınmamız ile suçluluk duygusundan kaçınmamız birbiriyle paraleldir. Çocuğumuza karşı hatalı olduğumuzu kabul etmek, aslında kendi çocukluğumuzda maruz kaldığımız olumsuz deneyimlerle yüzleşmek anlamına gelir.

Kendi çocukluğumuzda yaşadığımız şu duygularla temas etmekten kaçınırız:

• Üzüntü ve korku
• Zayıflık ve acizlik
• Yalnızlık ve değersizlik

Bu duygulanımları yeniden yaşamak, hayatımızdaki savunma mekanizmalarımızı fark etmek ve çocuğumuzdaki benzer duygulara tahammül edebilmek, ancak kendi benliğimizin bu ayrışmış kısmını kabul etmekle mümkündür. Kendimizdeki bu yaraları kabul ettiğimizde, çocuğumuzda oluşan kırılmaları ve bu konudaki sorumluluklarımızı da sağlıklı bir şekilde üstlenebiliriz.

Savunma Mekanizması Olarak Ölçüsüz Suçluluk

Bazı ebeveynler ise kendilerini sürekli bir suçluluk hapsine mahkûm ederler. "Kötü bir anneyim" veya "Hiçbir şeyi gerektiği gibi yapamıyorum" şeklindeki ölçüsüz suçluluk hissi, aslında sağlıklı bir yüzleşmeye karşı geliştirilen bir savunma mekanizmasıdır.

Kişinin çocukluğunda edindiği olumsuz intibalardan beslenen bu abartılmış hisler, ebeveynin gerçek sorumluluklarını fark etmesini ve karşısındakinin yaşadığı gerçek acıyı görmesini engeller.

Kaynak: Isabella Fillizoat, Sana Kızgınım Seni Seviyorum, Pegasus Yayınları, Şubat 2021.