ÇOCUKLARDA SALDIRGANLIK
İçerik yapay zeka ile optimize edilmiştir
Çocuklarda Saldırganlık Nedir ve Nasıl Tanımlanır?
Saldırganlık, genel anlamıyla kişisel bir yaralanmanın bir başka şekilde sonuçlanması olarak tanımlanmaktadır. Bu davranış biçimi çocuklarda; akranlarına vurma, ısırma, eşyaları fırlatma, tekmeleme, tükürme ve zarar vermeyi amaçlayan tehditler içeren sözel saldırılar şeklinde kendini gösterir. İlk aşamada bu belirtilerin doğru analiz edilmesi, çocuğun sağlıklı gelişimi için kritik öneme sahiptir.
Sürekli ve aşırı biçimde saldırgan olan çocuklar genellikle sinirli, anlaşılmaz ve her an eyleme geçmeye hazır bir profil sergilerler. Bu çocukların sosyal ilişkileri oldukça gergin ve sürtüşmelidir. Olağan anlaşmazlıkları bile bilek gücüyle çözmeye çalışmaları ve kuralları sistematik olarak çiğnemeleri en belirgin özellikleridir.
Saldırgan Çocukların Genel Özellikleri
Saldırgan davranış eğilimi gösteren çocuklarda gözlemlenen temel karakteristik özellikler şunlardır:
- Ölçüsüz Tepkiler: Durumla orantısız ve aşırı tepkiler verirler.
- Cezaya Karşı Duyarsızlık: Cezadan etkilenmezler veya sadece kısa süreli etkilenmiş görünürler.
- Sürekli Çatışma Hali: Evde ve okulda yetişkinlerle sürekli bir çatışma içindedirler.
- Haklı Çıkma Çabası: Öfkesini yenemez ve her koşulda kendini haklı çıkarmaya çalışır.
- Cinsiyet Faktörü: Genellikle erkek çocukların kız çocuklarına oranla daha saldırgan oldukları gözlemlenmektedir.
Çocuklarda Saldırganlığın Temel Nedenleri
Çocukları saldırganlığa iten faktörler biyolojik, çevresel ve ailevi olmak üzere çeşitlilik gösterir. Bu nedenleri şu şekilde sıralayabiliriz:
- Ödüllendirme ve Kültürel Faktörler: Saldırgan davranışların ebeveynler tarafından ödüllendirilmesi veya geleneksel kültürün erkek çocuğun saldırganlığını (örneğin kendini savunamayan çocuğa üzülünmesi) onaylaması.
- Yetersiz Sevgi ve Katı Disiplin: Çocuğun yetişkinlerden katı ceza, anlayışsızlık ve yetersiz sevgi görmesi.
- Aile Yapısı: Babanın uzun süreli yokluğunda, annenin sürekli çocuğun etrafında olmasıyla ortaya çıkan feministik ortam.
- Kitle İletişim Araçları: Televizyon ve diğer iletişim araçlarının sunduğu olumsuz içeriklerin etkisi.
- Ebeveyn Tutumları: Anne-baba tutumlarının olumsuzluğu ve çocukla kurulan iletişimin zayıf olması.
- Fiziksel Şiddet: Çocuğun doğrudan anne-babasından dayak yemesi.
- Fizyolojik Sorunlar: Beyin zarı iltihabı veya beyin zedelenmesi gibi tıbbi durumlar.
Saldırgan Davranışları Önleme Stratejileri
Çocuklarda görülen saldırganlık problemini kontrol altına almak ve önlemek için ailelerin izlemesi gereken stratejik adımlar bulunmaktadır:
| Yöntem | Uygulama Biçimi |
|---|---|
| Model Olma | Ebeveynler asla saldırganlık modeli olmamalıdır; evde şiddet gören çocuk bunu dışarıya yansıtır. |
| Tolerans Sınırı | Saldırgan davranışlara tolerans gösterilmemeli, şiddet bir araç olarak kabul edilmemelidir. |
| Doğru İletişim | Fiziksel cezalar yerine sakin kalınmalı ve "ben dili" tercih edilmelidir. |
| İlgi ve Sevgi | Çocuğun ihtiyaç duyduğu sevgi ve ilgi eksik edilmemelidir. |
Ailelere Kritik Tavsiyeler
Saldırgan davranışlar kesinlikle dayakla cezalandırılmamalıdır. Dayak, o anki davranışı durdursa bile çocukta kalıcı düşmanca duygular, asilik ve sorumsuzluk geliştirir. Çocuğun istekleri saldırganlık yoluyla yerine getirilmemeli, bu davranışın istenmeyen bir eylem olduğu net bir şekilde hissettirilmelidir. Unutulmamalıdır ki; fiziksel cezalar ve sevgi eksikliği, saldırganlık döngüsünü besleyen en temel unsurlardır.
