Büyük yarış

Büyük yarış

Sabahın iyot kokan, serin havasını içime çekerek yaptığım hızı bir yürüyüşten sonra biraz soluklanmak için deniz kenarındaki banka oturdum. Bir birini kovalayan dalgaları seyrediyordum ki yanıma genç bir adam oturdu. Yarısını yediği simitten küçük parçalar kopararak önümüzde kayıtsızca dolaşan martılara atmaya başladı. Martılar biraz daha hareketlendiler. Genç adama sordum: “Martılar mutlu mu?” diye. Genç adam “Mutlular” dedi. Devam etti “Ne güzel hiçbir kaygıları yok, öylece yaşayıp gidiyorlar”. Duramadım  “Sen mutlu musun?” diye sordum. Yüzünde bıkkın bir ifadeyle “hayır” dedi. “Ne zaman mutlu olursun?” , “Sınavda 40.000. sırayı tutturabilirsem mutlu olurum”, “40.000. olunca ne olacak?”, “İstediğim Üniversiteye gireceğim.”, “O zaman ne olacak?”, “Beni sevecekler, yani ailem”, “Peki sen ne olmak istiyorsun?”, “mutlu olmak, o da benim sınavda 40.000. olmama bağlı”

Bu düşüncesinin nasıl oluştuğunu sordum, hatırlayamadı. Öyleyse ben sana anlatayım doğruysa söyle dedim.

Okula başlıyorsun, arkadaşlarla oynamak, yeni bilgiler öğrenmek ne hoş. Sonra bir gün öğretmen sınıfta sınav yapıyor, sende bildiklerinle soruları yanıtlıyorsun. Öğretmenden tam not alıyorsun, eve gidiyorsun. Annen baban sana sarılıyorlar, seni seviyorlar, çok mutlular, tabii ki sen de. Bu yıllar boyunca böyle devam ediyor. Bir gün işler karışıyor, zayıf not alıyorsun, evdekilerin yüzünde ciddi bir ifade, şimdi ne olacak? Sonra yine durum düzeliyor, teşekkürler, takdir belgeleri, evdekiler akrabalara hep senin ne kadar başarılı olduğunu anlatıyorlar. Artık seni bir korku alıyor, ya başarısız olursam. Artık tek hedefin var başarılı olmak, sınavlarda yüksek notlar almak, hatta diğerlerini geçmek. Ne olmak istediğini unuttun bile.

“Evet hepsi doğru”

Tam bu sırada genç adamın kız arkadaşı geldi. Genç adam aynı şeyleri kıza tekrar etti, onaylamasını istercesine. Kız “doğru” dedi. Kıza sordum “Sen mutlu musun?”, “mutluyum ama korkuyorum”, “neden korkuyorsun?”, “okulun sınıf yerleştirme sınavı yaklaşıyor, iyi bir sınıfa yerleşemezsem, alt sınıflarda kalırsam çok kötü olur”, “daha önce oldu mu?”, “evet oldu”,  “o sınıfta iyi bir şey oldu mu?”, “aslında oldu, en iyi arkadaşlarımı bu sınıfta kazandım. Üstelik ben çok çalışınca sınıfta altı öğrenci daha etütler kalıp çalışmaya başladı, bu da beni çok mutlu etti.”

Onlara hayatın hiçbir döneminde diğerleriyle yarışmanın insana mutluluk getirmediğini, aslında diğerleriyle yarışırken kendi hedeflerimizi kaçırabileceğimizi, buna karşılık hayatta sürekli kendilerini geliştirmelerinin gerekli olduğunu ve bunu sadece kendileri için yapmaları gerektiğini anlattım. Hedeflerine ne zaman ulaştıklarının önemli olmadığı ama o yolda olmalarının onlara kendilerini huzurlu hissettireceğini ve bir gün mutlaka asıl hedeflerine ulaşacaklarını söyledim.

Hayat yolda olmaktır. Başarı ise hayatın kendisidir.

Güldüler, vedalaştık. Elele tutuşup neşe içinde konuşarak yürümeye başladılar. Genç adam hızlı adımlarla yürüyordu, kız ona yetişmek için arada bir sıçrayarak yürürken rüzgârdan yüzüne gelen saçlarını başı ile arkaya atıyordu. Genç adam ise göğsünü biraz daha şişirerek kızın elini sıkı sıkı tutarak yürümeye devam ediyordu. Öylece gözden kayboldular.

Beria Bilge Şener