Vajinismus tedavisi zor mu?

Vajinismus Tedavisinde Karşılaşılan Direnç ve Nedenleri

Vajinismus sorunu yaşayan hastaların büyük bir çoğunluğu, tedaviye başvurma konusunda belirgin bir isteksizlik sergilemektedir. Bu durumun temelinde hastalığın kendi doğasından kaynaklanan içsel bir çatışma yatar. Vajinismuslu kadınların bir yarısı bu sorundan kurtulmayı ve tedavi olmayı arzularken, diğer yarısı psikolojik bir savunma mekanizmasıyla tedaviden kaçınma eğilimi gösterir.

Sorumluluk Almanın Tedavi Başarısındaki Rolü

Tedavi sürecindeki isteksizliğin ikinci önemli nedeni, kadının kendi anatomisine, yani vajinasına yabancılaşmış olmasıdır. Kadın, vajinasının sorumluluğunu üstlenmediği sürece kendisini geçici olarak "temiz ve iyi" hissetme eğilimindedir. Bu durum; anestezi altında müdahale, alkol kullanımı, hipnoz veya tek seanslık mucizevi çözümler gibi sorumluluk gerektirmeyen arayışları beraberinde getirir. Ancak bilinmelidir ki, sorumluluk alınmadan elde edilen başarılar geçicidir ve kişi bir sonraki cinsel birleşme denemesinde tekrar başarısızlık riskiyle karşı karşıya kalır.

Deneyimsiz Terapi Deneyimlerinin Olumsuz Etkileri

Maalesef, alanında uzman olmayan veya ehliyetsiz kişiler tarafından yürütülen cinsel terapi süreçleri, hastalar ve eşleri üzerinde derin bir umutsuzluk yaratabilmektedir. Birçok hasta, daha önceki hatalı yönlendirmeler nedeniyle "parmak egzersizi" gibi yöntemlere karşı dirençli ve ön yargılı bir şekilde başvurmaktadır. Bu noktada, hastaya yeterli bilgilendirme yapılmadan ve güven ilişkisi tesis edilmeden uygulanan en basit egzersizlerin bile başarısızlıkla sonuçlanacağı unutulmamalıdır.

Uzman Terapist ile Kalıcı İyileşme ve Başarı Oranları

Deneyimli bir terapist eşliğinde yürütülen planlı bir süreçte vajinismusun çözülme ihtimali %90’ın üzerindedir. Buna karşın; eğitim eksikliği, deneyimsizlik veya kolay yöntemlere kaçma tercihi bu başarı oranını %10 seviyelerine kadar düşürebilmektedir. Profesyonel bir cinsel terapinin sunduğu avantajlar şu şekilde özetlenebilir:

• Sorumluluğun tamamen hastanın kendisine verilmesi,
• Süreç boyunca ağrı ve kanama yaşanmaması,
• Mahremiyet ihlali riskinin bulunmaması,
• Kontrolün tamamen hastada olması,
• Kalıcı iyileşme sağlanması.

Genel gözlemlerimize göre, doğru yapılandırılmış bir süreçte ortalama 5 seans, birçok hastanın sağlığına kavuşması için yeterli olmaktadır.