Kekemeliğin Nedenleri

Kekemeliğin nedenleri hakkında bir çok görüş ileri sürülmüştür. Bu değişik görüşleri beş ana  başlık altında toplayabiliriz. Bunlar;

A.Kekemeliği öğrenilmiş bir davranış olarak kabul edenler: Bunlara göre kekemelerle kekeme olmayanlar arasında küme olarak kalıtım, fizik gelişim, sağlık gelişimi, zeka ya da kekemeliğe neden olabilecek tek etken yönünden hiç bir ayrıcalık yoktur. Kekemelik öğrenilen bir davranıştır.

B.Kekemeliği perseverasyon belirtisi olarak açıklamaya çalışanlar :  Bunlar bireyin direnmeye neden olan bir durumun etkisi altındayken konuşmaya zorlanır ya da kişi kendisini konuşmak için zorunlu hissederse direnme etkisi onun konuşmasını etkiler. Bu direnme ve tepki konuşmada tutulma, yineleme ya da uzatma biçiminde ortaya çıkar.

C.Kekemeliği yapısal bir problem olarak ele alanlar: Kekemeliği, bedensel, fizyolojik ya da nörolojik bir nedene bağlamaya çalışırlar. Bu görüşte olanlara göre, kekeme olan bireyler aslında kekemeliğe uygun, yatkındırlar. Eğer çevre koşulları kekemeliği önleyecek durumdaysa çocuk kekeme olmadan dönemi geçirir. Fakat çevre koşulları çocuğun bünyesi ile bağdaşırsa kekemelik gelişir. Kısaca, bu görüşte olanlara göre fizik yapı kekemeliğe uygun ortam hazırlar.

D.Kekemeliğin bir kişilik bozukluğu olduğu görüşünde olanlar: Bunlar çoğunlukla ruh bilimci ve ruhsal sağaltımcılardır. Onlara göre kekemelik kişilik bozukluğunun bir belirtisidir. Kekemelik benlik ve rol çatışmasıdır.

E.Kekemeliğin tek bir nedene bağlı olmadığı görüşünde olanlar : Riper'e göre kekeme çocuklar, duygusal çatışmaları olan bir geçmişe, konuşmada olağan sayılabilecek tutukluğu kekemelik diye tanımlayan, damgalayan bir aileye, kendilerini kekemeliğe kadar götürebilecek uygun bir bünyeye, konuşmalarının akıcılığını engelleyen bir çevreye ve sınırlı hoşgörüye sahiptirler.