“Çocuğum Beni Dinlemiyor” Mu, Yoksa Artık Başka Bir Şeye İhtiyacı Var?

Akşam yemeğindesiniz.

Bir şey soruyorsunuz.

“Bilmiyorum.”

“Tamam.”

“Off anne ya.”

Cümleler kısaldıkça sizin sabrınız da kısalıyor.

Ve bir noktada şu düşünce geliyor:

“Bu çocuk beni hiç dinlemiyor.”

Ama gelin biraz duralım.

Belki de Dinlemiyor Değil, Ayrışıyordur?

Ergenlik, çocuğun anne babasından duygusal olarak ayrışmaya başladığı dönemdir.

Bu ayrışma bazen sessizlikle, bazen öfkeyle, bazen de kapı çarpmayla olur.

Sizin için “saygısızlık” gibi görünen davranış, onun için “Ben artık ayrı biriyim” demenin yolu olabilir.

Bu dönemde genç, ailesine karşı değil; bağımlı kalma ihtimaline karşı tepki verir.

En Çok Nerede Takılıyoruz?

Anne babalar genelde iki noktada zorlanır:

1. Kontrol kaybı hissi

2. Eski sıcaklığın azalması

“Eskiden her şeyi anlatırdı” cümlesi aslında bir özlemdir.

Ama ergenlik, çocuğun sır tutmayı öğrendiği, iç dünyasını yapılandırdığı bir dönemdir.

Bu kapanma her zaman kopuş değildir.

Dinlenmek İçin Önce Duyulmak Gerekir

Ergenler çoğu zaman şunu ister:

“Beni hemen düzeltme. Önce anlamaya çalış.”

Bazen bir anne baba olarak sadece şunu demek bile ilişkiyi değiştirir:

“Bu konuda senin bakış açını merak ediyorum.”

Tavsiye vermeden, çözüm sunmadan, karşılaştırmadan…

Bu kolay mı? Hayır.

Ama etkilidir.

Sınır Koymak mı, Serbest Bırakmak mı?

Ergenlikte en zor denge budur.

Çok sıkı olursanız çatışma artar.

Çok gevşek olursanız güvensizlik oluşur.

Ergenler aslında sınır ister.

Ama o sınırın saygı çerçevesinde olmasını ister.

“Ben annenim, dediğim olacak” cümlesi kapıyı kapatır.

“Bu konuda sorumluluğun var ve nedenini anlatayım” cümlesi kapıyı aralık bırakır.

Gerçek Soru Şu Olabilir

“Çocuğum beni dinlemiyor” yerine belki de şu soruyu sormalıyız:

Ben çocuğumu gerçekten duyuyor muyum?

Onun kaygısını, utancını, akran baskısını, özgürlük ihtiyacını…

Çünkü ergenlikte mesele çoğu zaman söz dinlemek değil, anlaşılmayı hissetmektir.

Ne Zaman Destek Gerekir?

Eğer ev içinde iletişim sürekli çatışmaya dönüyorsa,

öfke patlamaları artmışsa,

tamamen içe kapanma ya da riskli davranışlar başlamışsa,

destek almak hem ebeveyni hem ergeni rahatlatır.

Terapi, “sorunlu çocuk” alanı değildir.

Ailece birbirinizi daha net duyabilme alanıdır.

Ergenlik geçer.

Ama bu dönemde kurulan iletişim dili uzun yıllar kalır.

Belki çocuğunuz sizi dinlemiyor gibi görünüyor.

Ama aslında en çok şuna bakıyor:

“Yanımda mısın, bana karşı mı?”