Sağlıklı Boşanabilmek: Kavga Etmeden, Kırıp Dökmeden Boşanmak Mümkün Mü?
Hepimiz "bir yastıkta kocayalım" diye yola çıkıyoruz ama bazen o yastık artık ikimize de dar gelmeye başlıyor. Zorluyoruz, deniyoruz, belki defalarca şans veriyoruz ama olmuyorsa olmuyor. Hele ki çoluk çocuk sahibiysek o kararı vermek cehennem yangınına dönüşüyor.Boşanma kararı almak dünyanın sonu değil ama o süreci nasıl yönettiğiniz, hayatınızın geri kalanının ne kadar huzurlu olacağını belirliyor. Peki, bu zorlu virajı en az hasarla, "insanca" nasıl döneriz? İşte size sahadaki deneyimlerimden elde ettiğim birkaç dostane tavsiye.
Öncelikle eski eşinizi artık "eş" olarak görmeyi bırakmalısınız. Boşanırken en çok canımızı yakan şey, hala ondan bir "eş" gibi ilgi, sevgi ya da anlayış bekliyor olmamız. Artık o sizin hayat arkadaşınız değil; çocuklarınızın babası/annesi veya sadece ortak bir geçmişinizin olduğu bir tanıdık. Ondan beklentinizi kestiğiniz an, öfkeniz de soğumaya başlar. Duygusal bağınızı koparmadan masadan kalkamazsınız.
Ayrılık sonrası kavgaların çoğu, geçmişin sorunlarının bugüne çekilmesiyle eleştri üzerinden oluyor. "Sen zaten hep böyleydin!" diye başlıyor. Ancak geçmişin defterini kapatmanızın vakti geldi. Konuşmalarınızı sadece somut konularla sınırlamalısınız, Cümleleriniz kısa, açık ve somut olmalı: "Eşyalar ne olacak?", "Çocuk saat kaçta alınacak?" gibi... Eğer yüz yüze gelince tansiyon çıkıyorsa, bir süre sadece mesajlaşmayı deneyin. Ne kadar az duygu, o kadar az kavga, bu formül hiç değişmiyor.
Beni çok etkileyen, mutlaka değinmek istediğim bir diğer dikkat edilecek husus, çocukların arada postacı işlevine zorlanması konusu. En büyük hata çocukları bu savaşın içine çekmek. "Git babana söyle, nafaka yatmamış!" ya da "Annen yine mi geç geldi?" gibi cümleler çocuğunuzun ruhunda derin yaralar açar. Siz boşanıyorsunuz, çocuğunuz değil. O anne ve babasını hala kahraman olarak görmeye devam etmeli. Çocukların yanında birbirinizi asla kötülemeyin; bu onlara değil, size puan kaybettirir. Bu ilişkinin çocuklarınızın üzerindeki etkisi, tek tek her birinizin öneminden daha büyük. İleriki yaşlarına kadar onlara eşlik edecek, bunu unutmamalısınız.
Bütün bu zorlayıcı süreçte lütfen kendinize şefkatli ve merhametli olmayı ihmal etmeyin. Ayrılık da bir tür ölümdür ve ayrılıklar da bir yas kabul ve kararlılık süreci gerektirir. Kendinize yas tutmak için zaman verin. "Ben çok güçlüyüm, hemen ayağa kalkarım" diye kendinizi kandırmayın. Bir düzen yıkılıyor, bir hayal bitiyor; tabii ki canınız yanacak. Ağlayın, bağırın, üzülün... Bu duyguları yaşamazsanız, ileride başka bir yerde patlak verirler. Bu bir zayıflık değil, insan olmanızın gereğidir. Bir danışman eşliğinde bu süreci yönetmek, "savaşarak" değil, "anlaşarak" vedalaşmanızı sağlar. Ayrılık zor ancak o da hayata dair....
