Yalnız Gezerin Düşleri 1.Gezinti- Jean-Jacques Rousseau

Jean-Jacques Rousseau ve Birinci Gezinti: Ben Kimim?

Jean-Jacques Rousseau, ünlü eseri Yalnız Gezerin Düşleri'nin birinci gezintisinde, uzun süredir içinde bulunduğu maddi ve manevi durumu derinlemesine sorgular. Bu süreçte yazar, toplumdan kopuşunu ve temel bir varoluşsal soru olan "Ben kimim?" sorusunun cevabını arar. Rousseau’yu bu içsel muhasebeye iten temel sebep, çağdaşlarıyla yaşadığı şiddetli çatışmalar ve toplumun ona karşı değişen tutumudur.

Toplumsal Algı ve Rousseau’nun Yalnızlığı

Rousseau, çağdaşlarının gözünde bir zamanlar en sevecen insan olarak görülürken, zamanla "insanlığı zehirleyen bir canavar" ve "tiksinilen bir prototip" haline geldiğini ifade eder. İnsanların algısındaki bu negatif dönüşümün nedenlerini anlamaya çalışırken, suçu tamamen çevresine atar. Kendisini hedef alan bu tutumu karamsar ve paronayak bir dille eleştirerek, çevresindekileri artık "yabancı ve birer hiç" olarak tanımlar. Bu durum, yazarın derin bir yalnızlık ve kimsesizlik hissetmesine neden olur.

Psikolojik Bir Bakış: Denetim Odağı ve Savunma Mekanizmaları

Rousseau’nun yaşadığı felaketleri ve toplumsal dışlanmayı ele alış biçimi, psikolojik kavramlarla şu şekilde analiz edilebilir:

• Dış Denetim Odağı: Rousseau, başına gelen olumsuz olayların sebebini kendi davranışlarında aramak yerine (İç Denetim Odağı), kader, şans ve diğer insanlar gibi dış güçlere bağlar.
• Öğrenilmiş Çaresizlik: On yıl boyunca içine itildiği durumdan kurtulmaya çalışmış ancak başarısız olmuştur. Bu durum, onda artık hiçbir şeyin değişmeyeceğine dair güçlü bir inanç geliştirmiştir.
• Bedensel Tepkiler: Yaşadığı sindirim güçlükleri ve uyku problemleri, aslında zihinsel olarak kabul edemediği (sindiremediği) olayların bedensel bir yansımasıdır.

Yazgıya Boyun Eğme ve Stoacı Yaklaşım

İnsanlardan kopuş süreci, Rousseau’nun yazgısına boyun eğmeye karar vermesiyle kesinleşir. Bu kararı bilinçli bir seçim gibi sunsa da, aslında bu bir savunma mekanizmasıdır. Kamuoyunun bir gün lehine döneceğine dair taşıdığı son ümit ışığı da sönünce, mutsuzluklarının avuntusunu bu "kayıtsız şartsız boyun eğme" halinde bulur. Kendi kaderciliğini, iradesini hiçe saymak değil, gücünü aşan konularla ilgilenmemek olarak nitelendirir.

Onay Beklentisi ve Kişisel Sorumluluk

Rousseau, çağdaşlarının kendisine karşı her zaman gizli planlar yaptığına dair üstünlük kompleksi ve büyüklük sanrıları içindedir. Kişisel sorumluluk almaktan kaçınarak, tüm suçlamaları dış dünyaya yöneltir. Aslında ciddi bir onay beklentisi içerisindedir; hatta sadece çağdaşlarının değil, gelecek kuşakların bile onu anlamasını ve haklı çıkarmasını umut eder.

Sonuç olarak Rousseau, kendi düşünce örüntülerini fark etmek yerine kendinden büsbütün ayrışmıştır. Kendi deyimiyle, düşmanları ona yapabilecekleri her şeyi yapmış ve onu korkulacak bir şeyin kalmadığı bir noktaya getirmiştir. Ancak bu süreçte en büyük ihmali, başkalarının onu anlamasını beklerken kendini anlamayı başaramamış olmasıdır.

KAYNAKLAR:

• Yalnız Gezerin Düşleri - Jean-Jacques Rousseau