İdam Mı?

Toplumsal İnfial ve İdam Cezası Arayışı

Toplumumuzda yetişen bireylerin gerçekleştirdiği vahşi cinayet ve tecavüz vakaları, kamuoyunda derin bir infiale yol açmaktadır. Gencecik bir hayatın hayattan koparılmasıyla sonuçlanan bu tür hunharca saldırılar, haklı bir öfkeyi beraberinde getirmekte ve çözüm olarak idam cezası taleplerini gündeme taşımaktadır. Ancak bu talebin temelinde yatan duygusal tepkiler ile toplumsal gerçeklikler arasındaki dengeyi doğru analiz etmek gerekmektedir.

Az gelişmiş toplumlarda kan ve namus davaları gibi unsurlar, bireyleri birer katile dönüştürmek için yeterli zemin hazırlayabilmektedir. Masum bir insanın uğradığı ağır zarar karşısında toplum olarak kendimizde katil olma hakkı görmemiz, ortak öfkemizin bir yansımasıdır. Fakat bu öfkenin her olayda aynı doğrultuda tezahür etmeyeceği ve toplumsal düzen arayışındaki farklı seslerin de bu yöntemle susturulabileceği unutulmamalıdır.

İdam Yetkisinin Tarihsel ve Siyasi Riskleri

İktidarların elinde, toplumdan aldığı bir öldürme yetkisi bulunduğunda, bu yetkinin kullanımı her zaman toplumun genel onayıyla paralel ilerlemeyebilir. Tarihsel süreç incelendiğinde, idam cezasının sadece suçlulara değil, saygı duyulan pek çok isme ve hatta gazetecilere dahi uygulandığı görülmektedir. Günümüzde bu uygulamayı sürdüren ülkelerin profili, konunun vahametini ortaya koymaktadır.

İdam cezasının riskleri ve tarihsel arka planı şu şekilde özetlenebilir:

• Güç Suistimali: Tek adam yönetimlerinde veya otoriter yapılarda, öldürme yetkisi muhalifleri aşağılamak ve yok etmek için bir araç olarak kullanılmıştır.
• Geri Dönülemez Hatalar: Masum insanların veya toplumsal değerlerin bu yöntemle yok edilmesi, telafisi mümkün olmayan sonuçlar doğurur.
• İlkellik: 2015 yılı ve sonrasında hala bu bilinç düzeyinde olunması, toplumsal gelişim açısından düşündürücüdür.

Gerçek Ceza: Tecrit ve Vicdan Azabı

Suçluları idam etmek, aslında onlara verilmiş bir ödül niteliği taşıyabilir. Tecavüz, şiddet ve ensest gibi ağır toplumsal yaraların iyileştirilmesi, sadece failin hayatına son verilmesiyle mümkün değildir. Bu bireylerin toplumdan tecrit edilerek, işledikleri suçun ağırlığıyla yüzleştirilmeleri çok daha etkili bir yöntemdir.

Suçluların yaptıkları eylemleri tam olarak anlamaları ve hayatları boyunca bu sahnelerle yüzleşerek vicdan azabı çekmeleri sağlanmalıdır. Kendi eylemlerinin farkına vardıkları ölçüde çekecekleri acı, mağdurların yaşadığı acıya bir nebze olsun denk gelebilir. Bu yaklaşım, toplumun da şiddet sarmalına girerek vahşileşmesini engelleyecektir.

Toplumsal Öfkenin Psikolojik Arka Planı

İdam taleplerinin ardında, bazen kişisel geçmişimizde yer alan ve bastırdığımız cinsel veya psikolojik tacizlerin öfkesi yatmaktadır. Toplumun büyük bir kısmı bu tür travmalara maruz kalmış olsa da bunları normalleştirme eğilimindedir. İçimizdeki yaralı çocukların çığlıklarını duymak yerine, toplumsal olarak onaylanmış bir olay üzerinden bu birikmiş öfkeyi boşaltmayı tercih ediyoruz.

Kurumsal ve Bireysel Sorumluluklarımız

Bu vahşi olaylar karşısında hissedilmesi gereken asıl duygu öfke değil, üzüntü ve utanç olmalıdır. Toplum olarak aşağıdaki konularda sorumluluk almamız gerekmektedir:

1. Eğitim Sistemi: İnsanların birbirine saygı duyduğu bir eğitim modelini hayata geçiremediğimiz için utanmalıyiz.
2. Sınır İhlalleri: Bireylerin birbirinin sınırlarına müdahale etme hakkı olmadığını öğretemediğimiz için sorumluluk almalıyız.
3. Güç Kullanımı: Fiziksel gücü diğer insanları yok etmek için bir hak olarak gören bir toplum yapısından kurtulmalıyız.
4. Şiddet Sarmalı: Şiddete şiddetle karşılık vermeyi ve intikam duygularıyla gurur duymayı bırakmalıyız.

Sonuç olarak, yaşanan bu tür acı olaylar toplumun büyümesine ve olgunlaşmasına vesile olmalıdır. Şiddeti şiddetle çözmeye çalışmak yerine, köklü bir toplumsal değişim ve farkındalık süreci başlatılmalıdır.