Cinsel istismar mağduru birçok çocuğun konuşamaması ve çocuklarını yetiştirirken ebeveynlerin tutumuyla alakalı bir yazı

Bu yazıyı bazı düzenlemeler yapıp tekrar paylaşıyorum daha iyi anlatabilmek adına. Cinsel istismar, tehdit edilen bir çocuk, konuşamayan ve sonrasında daha fazla fail tarafından aynı istismarın gerçekleştirilmesi. Faili korumak için çocuğa ve ailesine iğrenç ifadeler kullanan ve çocuğu kimliğini açıklamakla tehdit eden yüz karası bir avukatın varlığını öğrendik. Bana göre bu suçluların savunulma hakkı olmamalı ve o avukat meslekten men edilip (ve işlediği suç için en ağır cezayı alarak) bir daha asla bu mesleği de yapamamalı. Bu konuda uzun uzun yazabilirim fakat çocuk psikolojisi, travma ve ebeveyn davranışları konusuna girmek istiyorum bu alanda eğitim aldığım için. Öncelikle çocukların konuşamaması durumunu sıkça görüyoruz cinsel istismar durumlarında. Bu paylaşım aileleri suçlayıcı bir paylaşım değil. Tepkinin yönünü ailelerden ziyade faillere ve hukuk(suzluk) sistemine, bunları sokağa salanlara çekmeliyiz. Ailelere ve topluma da davranışları konusunda farkındalık ve eğitim gerekli. Bu paylaşımın devamında ailelerin çocuklarına genel olarak nasıl davranması gerektiğini anlatmaya çalışacağım. Cinsel istismarın oldukça yaygın olduğunu biliyoruz. Failin daha çok tanıdık (aile üyesi, akraba, komşu, öğretmen, gibi) olduğunu da biliyoruz. (Sokaktan geçen biri olamaz demek değil bu, sadece oranlar bu şekilde.) Birçok cinsel istismar failinin de sokağa salınıp okullarda güvenlik, servis şoförü olarak çalışabildiğini de utanarak öğrenmeye devam ediyoruz. Ailelerin travmatik, özgüvensiz, kendini ve duygularını ifade edemeyen; yaşadığı iyi/kötü olayları anlatamayan çocuk yetiştirmemesi gerekiyor. Tekrarlıyorum bu cinsel istismar mağduru çocukların ailelerini suçlayan bir paylaşım değil. Suçun nedeni faille birlikte fail aklamaya çalışanlar; faili teşvik eden, faile cesaret verenlerdir. Çocuğa kendisini önemsiz, değersiz, konuşsa tepki görecek veya dinlenilmeyecek, inanılmayacak, önemsenmeyecek gibi hissettirmemeleri gerekiyor. Herhangi bir konuda yaşadıklarını veya duygularını anlatan çocuğu dikkate almadıklarında çocuğun anlatma davranışının önünü kesebiliyorlar. Mahremiyet eğitimini de çocuğu travmatize etmeden, kendi bedeninden veya cinsiyetinden utandırmadan doğru bir şekilde vermeleri lazım. Çocuklar başlarına ne gelirse gelsin arkalarında olan, onlara kızmayacak; onları suçlamayacak, cezalandırmayacak aileleri olduğunu bilmeli ve yaşadıkları olayları ve duygularını ebeveynlerine çekinmeden anlatabilmeli. Bu sadece söylemle değil çocuğa davranışlarla da gösterilmeli. Çocukların bunu içselleştirebilmeleri gerekiyor. Çocuklarına yaptıkları hatalar nedeniyle bağıran, aşağılayan, hakaret eden veya çocuklarıyla iletişim kurmayan ebeveynlerin çocukları maruz bırakıldıkları şiddeti ve yaşadıkları iyi/kötü olayları anlatmaktan çekinip korkuyorlar. Ebeveynler onlardan korkan çocuk yetiştirmemeli; veya hayattaki hırslarını, başaramadıklarını düşündüklerini çocuklarından çıkartmamalı ve kafalarındaki ideal çocuğu yaratmak için çocuklarına zulmetmemeli. Özetlemeye çalıştım ve illa ki eksiklerim olmuştur çünkü konu hakkında söylenecek çok şey var. Tekrarlıyorum suçun nedeni fail, fail aklamaya çalışanlar; faile cesaret veren ve sessiz kalanlardır. ●Bunlara ek olarak utanması gereken mağdur çocuklar değildir. Onlar kendini suçlamamalıdır. ●Ayrıca lütfen hayatları kararmış, hayatları bitmiş ve acınası durumdalarmış gibi muamele yapmayalım. ●Duygularını ifade etmelerinin önünü kesmeyelim. Kendilerini anlaşılmış ve kabul edilmiş hissetmeleri gerekiyor. ●Maruz bırakıldıkları istismar/şiddeti önemsizleştiren ifadeler kullanmayalım. ●Bu yaklaşımlarımız hayatlarının devamını etkileyecek. Ve hayatları boyunca o anda kalmak zorunda değiller, lütfen onlar için bunu zorlaştırmayalım.