Cinsel istismar mağduru birçok çocuğun konuşamaması ve çocuklarını yetiştirirken ebeveynlerin tutumuyla alakalı bir yazı

Çocuk İstismarı ve Toplumsal Sorumluluklarımız

Cinsel istismar, çocukların hayatını tehdit eden, onları sessizliğe mahkûm eden ve faillerin bu sessizlikten güç alarak eylemlerini sürdürdüğü yıkıcı bir süreçtir. Bu ağır suçun ardından çocukların konuşamaması, genellikle maruz kaldıkları tehditler ve toplumsal baskılardan kaynaklanmaktadır. Bu yazıda, çocuk istismarı vakalarındaki hukuki aksaklıkları, çocuk psikolojisi üzerindeki etkileri ve ebeveynlerin bu süreçteki kritik rollerini uzmanlık perspektifiyle ele alacağız.

Hukuki Süreç ve Faillerin Korunması Sorunu

Son dönemde yaşanan olaylar, faili korumak adına çocuğa ve ailesine yönelik etik dışı ifadeler kullanan, çocuğu kimliğini açıklamakla tehdit eden hukukçuların varlığını ortaya koymuştur. Bu tür bir yaklaşım, adaletin tesis edilmesinin önündeki en büyük engellerden biridir. Bu suçları işleyenlerin savunulma hakkı olmamalı ve meslek etiğini hiçe sayan avukatlar meslekten men edilerek en ağır cezai yaptırımlarla karşı karşıya kalmalıdır.

Bu noktada tepkinin odağı ailelerden ziyade, faillere ve bu failleri sokağa salan hukuk sistemine yöneltilmelidir. Birçok istismar failinin serbest bırakılarak okullarda güvenlik görevlisi veya servis şoförü olarak çalışmaya devam etmesi, toplum güvenliği açısından kabul edilemez bir durumdur. Suçun asıl nedeni faildir; faile cesaret veren, onu aklamaya çalışan ve sessiz kalan her mekanizma bu suçun ortağıdır.

Çocuk Psikolojisi ve Ebeveyn Yaklaşımları

Cinsel istismar vakalarında çocukların sessiz kalması sıkça karşılaşılan bir durumdur. Bu durumun önüne geçmek için ailelerin; travmatik, özgüvensiz ve duygularını ifade edemeyen çocuklar yetiştirmekten kaçınması hayati önem taşır. Çocuk, yaşadığı her türlü olayı ebeveynine anlatabileceği bir güven ortamında büyümelidir.

Ebeveynlerin, çocuklarına kendilerini değersiz veya önemsiz hissettirmemeleri gerekir. Çocuklar, herhangi bir konuda duygu ve düşüncelerini paylaştıklarında dikkate alınmadıklarını hissederlerse, anlatma davranışından vazgeçebilirler. Bu nedenle, çocuğun anlatma isteğini kıracak her türlü tutumdan uzak durulmalıdır.

Mahremiyet Eğitimi ve Doğru İletişim

Çocuklara verilen mahremiyet eğitimi, süreci travmatize etmeden ve çocuğu kendi bedeninden ya da cinsiyetinden utandırmadan verilmelidir. Doğru bir eğitim, çocuğun sınırlarını bilmesini ve bu sınırlar ihlal edildiğinde tepki verebilmesini sağlar. Aileler, çocuklarına şu temel güveni aşılamalıdır:

• Başlarına ne gelirse gelsin aileleri her zaman arkalarındadır.
• Yaşadıkları olaylar nedeniyle asla suçlanmayacak veya cezalandırılmayacaklardır.
• Duygularını ve yaşadıklarını ebeveynlerine çekinmeden anlatabilirler.

Sağlıklı Bir Ebeveyn-Çocuk İlişkisinin Temelleri

Çocuklarına yaptıkları hatalar nedeniyle bağıran, aşağılayan veya iletişim kurmayan ebeveynlerin çocukları, maruz kaldıkları şiddeti anlatmaktan korkarlar. Ebeveynler, kendilerinden korkan çocuklar yetiştirmek yerine, çocuklarıyla sağlıklı bir bağ kurmalıdır. Hayattaki hırslarını veya başarısızlıklarını çocuklarından çıkarmamalı, kafalarındaki ideal çocuk profilini yaratmak için onlara zulmetmemelidirler.

Mağdur Yaklaşımı ve Toplumsal Farkındalık

İstismara maruz bırakılan çocuklara yönelik toplumsal yaklaşım, iyileşme sürecinin en önemli parçasıdır. Bu süreçte dikkat edilmesi gereken temel hususlar şunlardır:

Sonuç olarak, utanması gereken mağdur çocuklar değildir; onlar asla kendilerini suçlamamalıdır. Toplum olarak görevimiz, mağdurların hayatlarını zorlaştırmak değil, onlara destek olmaktır. Unutulmamalıdır ki; suçun tek sorumlusu fail, faili aklayanlar ve bu duruma sessiz kalarak faillere cesaret verenlerdir.