2–3 Yaş: Sendrom mu, Gelişim mi?
2–3 yaş dönemi çoğu zaman “2–3 yaş sendromu” olarak tanımlanır. Oysa bu ifade, çocuğun yaşadığı gelişimsel ihtiyacı değil; yetişkinlerin bu dönemde yaşadığı zorlanmayı tarif eder. Çünkü ortada bir sendromdan çok, çocuğun bireyselleşme ve sınırlarını genişletme ihtiyacı vardır. Bu dönem, çocuğun gelişiminde olması gereken, sağlıklı ve geçici bir evredir.
Bu yaş aralığında çocuk, kendini ayrı bir birey olarak fark etmeye başlar. Kendi bedeni, istekleri ve tercihleri üzerinde söz sahibi olduğunu keşfeder. “Hayır” demek, itiraz etmek, ağlamak ya da ısrarcı olmak; çoğu zaman yanlış anlaşılan ama gelişimsel olarak anlamlı olan bu sürecin doğal parçalarıdır.
Çocuk, çevresine şunu sormaktadır: “Ne kadar ayrı olabilirim ve hâlâ güvende kalabilir miyim?” Bu davranışlar kontrol edilmesi gereken sorunlar olarak ele alındığında, çocuğun temel ihtiyacı gözden kaçabilir. Oysa bu dönemde çocuk, bastırılmaya değil; anlaşılmaya, görülmeye ve tutarlı sınırlarla desteklenmeye ihtiyaç duyar. Sınırlar, çocuğun özgürlüğünü kısıtlayan değil; onun dünyayı güvenle keşfetmesini sağlayan çerçevelerdir. Net, sakin ve öngörülebilir sınırlar; çocuğun hem bağımsızlaşmasına hem de duygusal güvenini korumasına yardımcı olur.
Ebeveynin bu süreçteki tutumu belirleyicidir. Çocuğun duygularını fark eden, davranış ile duyguyu ayırt edebilen ve tepkilerinde tutarlı kalan yetişkinler; çocuğun içsel düzenleme becerilerinin gelişmesine katkı sağlar. Aksi halde, sürekli müdahale edilen ya da tamamen sınırsız bırakılan bir ortam, çocukta kafa karışıklığı ve güvensizlik yaratabilir. 2–3 yaş dönemi, çocuğun “ben” ile “biz” arasındaki dengeyi kurmayı öğrendiği bir eşiktir. Bu dönemi bir kriz ya da sendrom olarak değil; çocuğun gelişimsel bir çağrısı olarak görebilmek, hem ilişkiyi korur hem de çocuğun sağlıklı ruhsal gelişimini destekler. Çünkü bu süreç zorlayıcı olabilir, ancak doğru eşlik edildiğinde çocuğun yaşam boyu taşıyacağı önemli kazanımların temelini oluşturur.
