Ao tension band technique application in proximal humerus fractures.
İçerik yapay zeka ile optimize edilmiştir
Proksimal Humerus Kırıklarının Tedavisinde Minimal İnvaziv Yaklaşım
Bu çalışma, geniş bir hasta grubunda görülen humerus başı kırıklarının tedavisinde uygulanan intramedüller Kirschner telleri (K-teli) ve gergi bandı kablolama kombinasyonunun fonksiyonel sonuçlarını değerlendirmek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Proksimal humerus kırıkları, omuz ekleminin hareket kabiliyetini doğrudan etkileyen ve cerrahi müdahale gerektiren önemli ortopedik vakalardır.
Hasta Profili ve Klinik Metotlar
Araştırma kapsamında, proksimal humerus kırığı tanısıyla intramedüller K-teli ve gergi bandı tekniği uygulanmış 74 hasta (54 kadın, 20 erkek) retrospektif olarak analiz edilmiştir. Hastaların yaş ortalaması 42 (24-73 yaş aralığı) olarak belirlenmiştir. Kırık tipleri Neer sınıflamasına göre şu şekilde dağılım göstermektedir:
- Tip II: 43 hasta
- Tip III: 23 hasta
- Tip IV: 5 hasta
Fonksiyonel değerlendirmeler için her iki omuzda Constant-Murley omuz skoru testi kullanılmış, sonuçlar Neer kriterlerine göre derecelendirilmiştir. Ağrı seviyesi ise 10 puanlık Görsel Analog Skala (VAS) ile ölçülmüştür.
Cerrahi Sonrası İyileşme ve Klinik Bulgular
Cerrahi müdahale sonrası tüm kırıkların radyolojik ve klinik olarak iyileştiği gözlemlenmiştir. İyileşme süreci ortalama 3.6 ay (2.5 ile 4.7 ay arası) sürmüştür. Takip sürecinde karşılaşılan komplikasyonlar ve klinik veriler aşağıda özetlenmiştir:
| Parametre | Bulgular |
|---|---|
| Ortalama İyileşme Süresi | 3.6 Ay |
| Serklaj Teli Kırılması | 1 Hasta |
| Sıkışma Belirtileri (İmpingement) | 8 Hasta (Tel çıkarılması gerekmiştir) |
| Constant-Murley ve Neer Skoru | 6. ve 12. ay verileri arasında anlamlı fark yoktur (p<0.05) |
| VAS (Ağrı) Skor Değişimi | İki kontrol ziyareti arasında anlamlı fark saptanmıştır (p>0.05) |
Sonuç: Osteosentez ve Minimal İnvaziv Tekniklerin Avantajları
Fiksasyon tipinin seçimi, kemik kalitesine ve parçalanma (comminution) derecesine bağlı olarak değişkenlik göstermektedir. Ancak güncel cerrahi eğilimler, minimal yumuşak doku diseksiyonu gerektiren osteosentez ve daha az invaziv tekniklere yönelmektedir.
Bu yöntem, kemiğin daha az soyulmasını sağlayarak humerus başının kan akımının korunmasına yardımcı olur. Uygulanan bu prosedürün uygulanması basit olmakla birlikte, postoperatif dönemde başarılı sonuçlar sunduğu kanıtlanmıştır. Sınırlı osteosentez yaklaşımı, biyolojik dokuyu koruyarak hastanın iyileşme sürecini optimize etmektedir.
