İŞTAHSIZLIK

Çocukta İştahsızlık

İştahsızlık, çocuğun ağız yoluyla beslenmesinde karşılaşılan,yaşanan isteksizlik durumudur. Bu nedenle çocuğun yeterli ve dengeli beslenmesi zorlaşır.

Anne-babalar özellikle de anneler, kendilerinin uygun gördüğü miktarda yiyecek tüketmeyen çocukları için “iştahsız” kararını verebiliyorlar. Burada önemli olan anne-babalar tarafından dile getirilen bu şikâyetin, var olup olmadığının araştırılmasının yapılmasıdır. Bu amaçla kullanılabilecek en iyi yöntem, çocuğun sağlıklı sınırlarda büyümesini sürdürüp sürdürmediğinin kontrol edilmesidir. Eğer iştahsız çocukta büyüme geriliği gelişmişse sorun önemlidir, mutlaka nedenlerinin araştırılması ve tedavi edilmesi gerekmektedir. İştahsızlık küçük yaş grubunda anne-babalar tarafından en çok dile getirilen sorunlardan bitanesidir.

İştahla ilgili olarak ebeveynlerin bilmeleri gereken en önemli şey çocukların bireysel farklılıklar gösterdikleridir. Bu nedenle de başka çocuklara bakarak, onların yemek yeme davranışı ile kendi çocuğunuzun yemek yemesini kıyaslamak, çocuğunuzun daha az yediğini düşünmenize neden olabilir.

Anne-baba çocuğun da iştahsızlık sorunu olduğunu ifade ettiğinde ; öncelikle beslenme düzenlerinin nasıl olduğunu ve aile içindeki iletişimleri konuşulup hepberaber çözüm yolları araştırılmalıdır.

Çocukların yaş gruplarında en önemli ve en sık neden, bozulmuş ebeveyn-çocuk ilişkisi ve yanlış davranış modellerinin benimsenmesidir. Anne-babalar öncelikle kendi davranışlarını, tepkilerini irdelemeli, doğru modelleri benimsemelidir.

İştahsız çocuk ne zaman doktora danışılmalıdır?
İştahsızlık bir aydan uzun sürüyorsa, çocuk kilo kaybederse, son 3-6 ayda kilo almadıysa, boyu uzamıyor veya yetersiz uzuyorsa, hastalık belirtileri varsa, besinleri öğürüp kusuyorsa uzmanına danışılmalıdır. Ayrıca kilo kaybı, ateş, ağrı, yutma güçlüğü, karın ağrısı, sık ateşlenme, tekrarlayan öksürük, ishal, kabızlık, varsa çocuğun uzman tarafından değerlendirilmesi gerekir.

Çocuk, yemek istemediği zamanlarda neler yapılabilir?


- Çocuk yemek istemediği zaman anne-baba buna duygusal veya

eylemsel olarak abartılı tepkiler göstermemelidir.Çocuk bu nedenle anne-babanın ilgisini çektiğini öğrenmemelidir. Ebeveyn olarak kararlı ve dikkatli olmalı, bu durumun yanlış davranış modeline dönüşmesine yol açmamalıdır.

-Her öğün için uygun-makul bir süre belirlenmeli. Süre bitiminde yemek yemek sonlandırılmalıdır.

-Sofrada sohbet edilmeli ve buna çocuk da dahil edilmelidir.

- Daima az-makul miktarda porsiyonlar verilmelidir. Hiç tüketmediği besinlere küçük porsiyonlarla başlanmalı ve tüketmediği besinleri farklı şekillerde sunulmalıdır.

-Masadaki davranışları sık sık övülmelidir.

-Son yemeğini bitirmezse, tatlı verilmemelidir. Bu cezalandırmak amacıyla yapılmamalıdır. “Tatlı, yemekten sonra yenir” gibi bir açıklama en uygun olanıdır.

-“Atıştırma, abur, cubur” alımını kurala bağlanmalı ve sınırlandırılmalıdır.

KAYNAKÇA

  1. Yavuzer,H.(1996) Çocuk Psikolojisi. İstanbul:Remzi Kitabevi

Çağdaş,A. (2004) Anne-Baba Eğitimi. İstanbul: Eğitim Kitabevi.

2. 1-7 Yaş Çocuğunun Eğitimi- Ne Demeli? Nasıl Davranmalı?, Christine Brunet & Anné-Cécile Sarfati, İstanbul 2003, Çocuk&Aile kitapları.

3. Çocuktur, Geçer!, Dr. Susan Anderson Swedo & Dr. Henrietta L. Leonard, İstanbul 2003, Epsilon.


İstanbul Psikolog uzmanlarına ulaşmak icin tıklayın!