Mükemmel Ebeveynlik Tuzağından Kurtulmak
Ebeveynlik, doğruyu hiç şaşmadan yapan olmak değil; çocuğun duygularına temas edebilmektir. Günümüzde birçok anne baba, iyi bir ebeveyn olma çabasıyla farkında olmadan kendini yetersiz, suçlu ya da kaygılı hissedebiliyor. Oysa çocukların en çok ihtiyaç duyduğu şey; mükemmel ebeveynler değil, duygusal olarak ulaşılabilir ebeveynlerdir.
Çocuklar davranışlarıyla değil, duygularıyla anlaşılmak ister. Öfke, inatçılık, içe kapanma ya da ağlama gibi tepkilerin altında çoğu zaman görülme ve anlaşılma ihtiyacı yatar. Bu anlarda “Neden böyle yapıyorsun?” demek yerine, “Bu davranışın bana zor geldi ama seni anlamaya çalışıyorum” diyebilmek, çocuğun duygusal güvenini güçlendirir.
Ebeveynlik sürecinde sınırlar elbette gereklidir. Ancak sınırlar; ceza ve korkuyla değil, sevgi ve tutarlılıkla anlam kazanır. Çocuğun hem birey olduğunu kabul etmek hem de güvenli sınırlar sunmak, sağlıklı bir gelişimin temel taşlarındandır.
Her ebeveyn zaman zaman hata yapabilir. Önemli olan hatasız olmak değil, onarma cesaretini gösterebilmektir. Kurulan her onarım, çocuk ile ebeveyn arasındaki bağı güçlendirir.
Ebeveynlik bir yolculuktur ve bu yolculukta destek almak, zayıflık değil; sorumluluk ve farkındalık göstergesidir.
