Başkalarına gösterdiğimiz nezaketi kendimize de gösterebiliyor muyuz?
Başkalarına gösterdiğimiz nezaketi kendimize de gösterebiliyor muyuz?

Bir arkadaşımız veya sevdiğimiz bize ihtiyaç duyduğunda ya da bir hata yaptığında ona destek olmak için nezaket, şefkat ve merhametle yaklaşıyoruz. Her insan gibi kendisinin de hata yapabileceğini anlatamaya çalışıyoruz değil mi?

Peki, aynı durumun içinde kendimiz olduğunda ne yapıyoruz?

Kendimize de aynı nezaket, şefkat ve merhametle yaklaşabiliyor muyuz?

Sesinizi duyar gibiyim. Çoğunlukla, “Hayır!” cevanını verdiniz değil mi?

Peki, neden kendimiz dışındakilere daha olumlu ve ılımlı davranırken kendimize eleştirel ve yargılayıcı davranıyoruz?
Kendimize acı mı çektirmek istiyoruz, kendimizi yeterince sevmiyor muyuz?

Bunun cevabı farklı açılardan bakınca farklılıklar gösterebilir tabi ki. Ancak şunu dememe izin verin: bir hata yaptığımızda, yeterince becerikli ve başarılı olamadığımızda, kendimize hor davranıp gerekli şefkati esirgememiz muhtemelen geçmişimizdeki ebeveyn ve otorite figürleri ile ilgilidir. Bebeklikten beri yaptığımız davranışlara, attığımız adımlara, söylediğimiz sözlere ve gerçekleştirdiğimiz eylemlere karşı hayatımızdaki otorite figürünün eleştirileri, yargıları, kızmaları, bağırmaları, olumsuz tepkileri, şefkatsiz ve merhametsiz davranışlarını öyle bir içselleştirdik ki yetişkinliğimizde içimizdeki onları konuştururuz. Aslında kendimize şefkat göstermeyen tarafımız içimizde içselleştirdiğimiz eleştirel ebeveyn ve otorite figürünün sesidir. Bunu şöyle test etme şansınız olabilir: kendinizi eleştirdiğiniz veya yargıladığınız cümleleri inceleyin ve hayatınızda kimlerin aynı cümleleri size karşı kullandığınızı hatırlamaya çalışın… Herkes farklı şeyler bulur belki ancak iyi incelediğinizde eskiden bize zikredilen kalıp cümleleri kendimize kullandığımızı fark etmeyiz bile.

Bu yazıyı okuduysanız bir farkındalık başlangıcı olsun. Ve ne zaman kendinizi eleştirip yargıladığınızı, kendinize kızıp bağırdığınızı fark ederseniz durun ve düşünün bu cümleleri kuran benim içimdeki eleştirel ebeveyn/otorite figürü deyin. Sonra şunu düşünün: bir arkadaşınız veya sevdiğiniz aynı durumda olsaydı veya aynı hatayı yapsaydı “Ben ona ne söylerdim? Ben ona nasıl davranırdım ve ona nasıl destek olurdum?” diye sorun. Ve ona nasıl davranacaksanız kendinize de öyle davranın.

Unutmayın, kendimize şefkat göstermek en doğal hakkımız.


Mersin Psikoloji uzmanlarına ulaşmak icin tıklayın!