Azı ve Kesici Diş Hipomineralizasyonu

Molar İnsizör Hipomineralizasyonu (MİH) Nedir?

Molar İnsizör Hipomineralizasyonu (MİH), bir veya daha fazla birinci daimi molar dişin etkilendiği ve sıklıkla kesici dişlerin de eşlik ettiği, sistematik kökenli bir hipomineralizasyon tablosudur. İlk kez 2001 yılında Weerheijm ve arkadaşları tarafından tanımlanan bu durum, diş minesinin kalitesini etkileyen önemli bir dental defekttir.

Literatürde MİH İçin Kullanılan Farklı Terimler

Bilimsel literatürde bu dental defekti tanımlamak amacıyla geçmişten günümüze pek çok farklı terminoloji kullanılmıştır. Bu çeşitlilik, konunun uzmanlar tarafından farklı açılardan ele alındığını göstermektedir. Literatürde (Koch ve ark., 1987; Jalevik ve Noren, 2000; Weerheijm ve ark., 2001; Ghanim ve ark., 2015) geçen başlıca terimler şunlardır:

• Hipomineralize daimi birinci büyük azılar
• Opak noktalar ve mine opasiteleri
• Fluoridden bağımsız hipomineralizasyon
• İdiopatik mine opasiteleri ve hipomineralizasyonu
• Endemik olmayan mine lekelenmesi
• İç mine hipoplazisi
• Peynir büyük azılar (Cheese molars)

MİH Tanımı ve Etkilenen Diş Grupları

MİH tanısı konulabilmesi için temel kriter, en az bir adet birinci daimi büyük azı dişinin etkilenmiş olmasıdır. Bu duruma sıklıkla üst ve alt kesici dişler de eşlik eder. Nadir durumlarda ise daimi kaninlerin insizalleri, süt veya daimi ikinci büyük azılar ile küçük azılar da bu tablodan etkilenebilmektedir.

Önemli bir ayrım olarak, yalnızca kesici dişlerde görülen opasiteler, yerel faktörlere bağlı gelişebileceği için MİH kapsamında değerlendirilmemektedir. Bu ayrım, doğru teşhis ve tedavi planlaması için kritik öneme sahiptir (Jalevik ve ark., 2001a; Weerheijm ve ark., 2003).

Klinik Görünüm ve Mine Yapısı

Molar İnsizör Hipomineralizasyonu'nun klinik tablosu, diş yüzeyinde belirgin renk değişimleri ve doku bozuklukları ile karakterizedir. Klinik görünümde öne çıkan özellikler şunlardır:

Mineralizasyonun bozuk olması nedeniyle, etkilenen bölgelerdeki mine yapısı normalden daha hassas ve kırılgandır. Bu durum, dişlerin fonksiyonel ömrünü ve estetik görünümünü doğrudan etkilemektedir (Jalevik ve Noren, 2000; Weerheijm ve ark., 2003).