ANLA BENİ İŞTE!

Ebeveynlerin Sessiz Çığlığı: "Beni Anla!"

Yaşı kaç olursa olsun, anne ve babaların çocuklarına karşı içten içe yükselen ortak bir yakarışı vardır: "Anla beni!" Ebeveynler; anlatamadıklarında, nasıl anlatacaklarını bilemediklerinde, hatta yanlış ifade ettiklerinde bile çocuklarının kendilerini doğru anlamasını beklerler. Kaş kaldırmadan iç çekişe, gülüşten suskunluğa kadar her türlü beden dili ve duygu durumunun çocuk tarafından hatasız bir şekilde analiz edilmesi arzulanır.

İletişimde Yapılan Temel Hatalar: Geç Kalınmışlık ve Yanlış Odak

Çocuklarla kurulan ilişkilerde genel olarak hakim olan bu beklenti; çatışma, öfke, can sıkıntısı ve kaygıya zemin hazırlamaktadır. Bu durum, genellikle geç kalınmış ve yanlış noktadan başlayan bir iletişim modelini doğurur. İletişimin "geç kalmış" olarak nitelendirilmesinin sebebi, ancak anlaşılmadığımızı hissettiğimiz an harekete geçmemizdir. Yanlış yerden başlaması ise asıl odaklanılması gereken noktanın, bireyin kendisiyle olan iletişimi olmasıdır.

Kendi İhtiyaçlarımızın Farkında mıyız?

Kendi iç dünyamızda neler olup bittiğini, gerçek ihtiyacımızın ne olduğunu ve bu ihtiyacın kimin tarafından karşılanmasını beklediğimizi fark etmek kritik bir öneme sahiptir. Eğer bu farkındalığı sağlayabilirsek, çocuğumuza karşı kullandığımız cümleler ve verdiğimiz tepkiler öfke ve çatışmaya kapı aralamak yerine, bu olumsuz durumları engelleyecek şekilde dönüşecektir.

Yaş Gruplarına Göre Çatışmaların Görünmeyen Nedenleri

Ebeveynlerin çocuklarına gösterdiği tepkilerin altında yatan asıl nedenler, genellikle çocuğun davranışından ziyade ebeveynin karşılanmamış ihtiyaçlarıdır. Aşağıdaki tabloda bu durumun farklı gelişim dönemlerindeki yansımaları yer almaktadır:

Çocukların İhtiyaçları ve Kuşaklararası Döngü

Ebeveynler olarak bizler; henüz kendimize bile itiraf edemediğimiz ihtiyaç ve endişelerimizin çocuklarımız tarafından sihirli bir şekilde anlaşılmasını bekleriz. Onların sorun çıkarmamasını, beklentilerimize uygun davranmasını ve her şeyi kendi iyilikleri için yaptığımızı peşinen kabul etmelerini isteriz. Ancak bu noktada hayati bir detay gözden kaçmaktadır: Çocuğun da kendine has ihtiyaçları vardır.

Çocuklar da en az yetişkinler kadar koşulsuz sevgiye, onaylanmaya ve olduğu gibi kabul edilmeye ihtiyaç duyarlar. Duyguları ve ihtiyaçları anlaşılmadan büyüyen çocuklar, yetişkin olup anne baba olduklarında, tıpkı bizler gibi çocuklarından anlayış bekleyen ebeveynlere dönüşürler.

Sonuç olarak, hepimizin içinde aslında anlaşılmamış bir çocuk varlığını sürdürmektedir. Belki de çocuklarımızdan beklediğimiz bu yoğun anlayış, aslında kendi içimizdeki o çocuğun karşılanmamış ihtiyaçlarını giderme çabasıdır.